Jak podłączyć rurę spustową do kanalizacji deszczowej przez osadnik i czyszczak

Woda z dachu musi gdzieś trafić. Jeśli na działce jest dostęp do kanalizacji deszczowej albo własny system rozsączania, rury spustowe łączy się z nim przewodami ukrytymi w gruncie. Najsłabszym punktem takiej instalacji jest przejście z rury spustowej do rury w ziemi. To tam trafiają liście, igliwie, piasek z dachówek i mech, które po kilku sezonach potrafią całkowicie zatkać podziemny przewód. Prawidłowo dobrany czyszczak i osadnik zatrzymują zanieczyszczenia, zanim dostaną się do rur, i pozwalają usunąć je bez rozkopywania podwórka.

• Dowiesz się, jaką rolę pełnią czyszczak rynnowy i osadnik w instalacji deszczowej.
• Poznasz zasady łączenia rury spustowej z rurą kanalizacyjną w gruncie.
• Sprawdzisz, jak ułożyć przewód odprowadzający i na co uważać przy spadkach i głębokości.
• Zobaczysz, jak dbać o instalację, żeby nie zarastała.

Przed podłączeniem odprowadzenia do miejskiej kanalizacji deszczowej trzeba uzyskać warunki od jej zarządcy. Wody opadowej nie wolno wprowadzać do kanalizacji sanitarnej, która w większości miejscowości nie jest przewidziana na takie przepływy.

Czyszczak i osadnik, czyli dwa stopnie ochrony

Czyszczak rynnowy

Czyszczak to element montowany w dolnej części rury spustowej, zwykle kilkadziesiąt centymetrów nad terenem. Ma wyjmowany koszyk lub sitko, które zatrzymuje liście i większe zanieczyszczenia, oraz otwierany dekiel umożliwiający szybkie oczyszczenie. Woda przepływa przez sito dalej, do części podziemnej. Czyszczak chroni rury przed tym, co najczęściej je zatyka, a do jego obsługi nie trzeba żadnych narzędzi.

Osadnik

Osadnik to niewielka studzienka lub wpust z komorą, w której opada piasek i drobny osad niesiony przez wodę. Montuje się go poniżej czyszczaka albo w miejscu, gdzie kilka rur spustowych łączy się w jeden przewód. Woda wypływa z osadnika powyżej dna komory, więc cięższe frakcje zostają na dole. Część osadników ma też syfon lub klapę zwrotną, ograniczające wydostawanie się zapachów i cofanie wody.

Na dachach z dużą ilością igliwia i mchu sprawdza się połączenie obu rozwiązań. Czyszczak zatrzymuje liście, a osadnik piasek i drobne frakcje.

Łączenie rury spustowej z rurą w gruncie

Rury spustowe mają najczęściej średnicę od 75 do 120 mm, a podziemne przewody deszczowe wykonuje się zwykle z rur kanalizacyjnych PVC lub PP o średnicy 110 mm lub większej. Do połączenia służą złączki przejściowe, redukcje i kielichy z uszczelkami dopasowanymi do obu systemów.

1. Rurę spustową zakończ czyszczakiem lub kolanem wprowadzonym w kielich złączki przejściowej. Nie skleja się go na sztywno. Rura spustowa wydłuża się i skraca wraz ze zmianami temperatury i musi mieć możliwość ruchu.
2. Złączkę przejściową osadź na stabilnym podłożu, tak by nie przenosiła obciążenia rury spustowej na rurę w ziemi.
3. Pod rurą spustową, przy elewacji, zastosuj element o większej sztywności, odporny na uderzenia kosiarką czy taczką.
4. Uszczelki w kielichach rur kanalizacyjnych smaruj środkiem poślizgowym, a nie olejem lub smarem do maszyn, który niszczy gumę.

Dobór poszczególnych elementów systemu rynnowego opisuje szerzej artykuł o tym, jak dobrać rury spustowe i złączki w systemie rynnowym. Gotowe czyszczaki z koszykami w różnych średnicach znajdziesz w kategorii czyszczaki i rewizje do rynien.

Kilka rur spustowych na jeden przewód

W domach z kilkoma narożnikami dachu rury spustowe łączy się zwykle w jeden kolektor biegnący wokół budynku. Każde włączenie wykonuje się trójnikiem skośnym, ustawionym zgodnie z kierunkiem przepływu, a nie trójnikiem prostym, który hamuje wodę i sprzyja zatorom. Średnicę kolektora dobiera się do łącznej powierzchni dachu, z której zbiera wodę. Przy większych dachach pojedyncza rura 110 mm może okazać się niewystarczająca podczas gwałtownej ulewy, wtedy stosuje się rurę 160 mm na końcowym odcinku.

Układanie przewodu w gruncie

• Spadek. Przewód deszczowy powinien mieć stały spadek w kierunku odbiornika, zwykle nie mniejszy niż około 1 do 2 procent. Zagłębienia na trasie, w których stoi woda, sprzyjają odkładaniu się osadu i zamarzaniu.
• Głębokość. Rury warto układać na takiej głębokości, by nie były narażone na uszkodzenia od ruchu pojazdów i by woda nie zamarzała w nich zimą. Gdy nie da się zejść poniżej strefy przemarzania, kluczowe jest zachowanie spadku, który pozwala wodzie całkowicie spłynąć.
• Podsypka. Rury układa się na warstwie piasku bez kamieni i obsypuje piaskiem przed zasypaniem rodzimym gruntem.
• Rewizje. Przy dłuższych trasach i na zmianach kierunku przewiduje się studzienki rewizyjne, przez które można przepchać lub przepłukać rury.
• Odległość od fundamentów. Przewód odprowadza wodę od budynku, dlatego połączenia przy ścianie muszą być szczelne. Przeciekający kielich pod rurą spustową potrafi zawilgocić ścianę fundamentową.

Konserwacja instalacji

Nawet najlepiej zaprojektowany system wymaga okresowej obsługi. Najwięcej pracy jest jesienią, gdy z drzew spadają liście, i wiosną, gdy topniejący śnieg spłukuje z dachu nagromadzony przez zimę piasek.

• Opróżniaj koszyki czyszczaków po intensywnym opadzie liści, a przynajmniej kilka razy w roku.
• Raz w roku zajrzyj do osadnika i usuń osad, zanim wypełni komorę do poziomu wylotu.
• Czyść rynny, bo większość zanieczyszczeń w rurach pochodzi właśnie z nich.
• Po zimie sprawdź, czy kielichy przy rurze spustowej nie zostały rozsadzone przez lód.

Gdy mimo to woda zaczyna wylewać się z czyszczaka lub cofać przy rurze spustowej, przyczyną jest zwykle zator w przewodzie podziemnym. Sposoby jego lokalizacji i usuwania opisuje poradnik o rozwiązywaniu problemów z niedrożną instalacją deszczową. Regularnie opróżniany czyszczak i osadnik sprawiają, że takie sytuacje zdarzają się rzadko, a instalacja deszczowa pracuje bez kłopotów przez wiele lat.